دعواي روحاني و سپاه

همه چیز از انتخابات 96 شروع شد

یا نه همه چیز از این فرض شروع شد

که خوب بعد از رهبری فعلی چه کسی قرار است جانشین او شود

مسئله جانشینی در یک نظام شرقی همیشه مهم و حیاتی بوده

این بود که بهترین گزینه از نظر کانون اصلی قدرت یعنی سپاه شد آقای رییسی

روحانی سید میانسال با سابقه ای خدشه ناپذیر در دفاع از انقلاب

مجتهد خراسانی حامی محرومان و دور از آلودگی های رایج بین سران و کارگزاران حکومت اسلامی

حقیقتا هم با معیارهای حکومت اسلامی رییسی بهترین انتخاب بود

اما خوب اینها خواستند برای محکم کاری که شده ایشان را از یک آزمون دشوار هم عبور دهند

انتخابات ریاست جمهوری

شاید هم فکر می کردند این ازمون انقدرها هم دشوار نیست و روحانی حریف نرم و راحتی است که می شود او را به کناری زد

به هر حال رییسی با حمایت سپاه و حمایت ضمنی رهبری وارد بازی قدرت شد

اما روحانی و ما ادراک ما روحانی

تمام صحنه بازی را به هم زد

بدجور هم به هم زد

تمام کاسه کوزه ها را به هم ریخت

خطوط سرخ نظام سرخترین خطوط را پشت سر گذاشت

از اعدام و زندان و شکنجه ای گفت که در 38 سال گذشته نظام اسلامی به ان مشغول بوده است

این حرف ها وحشتناک بود

گفتنش به تنهایی مجازات های سنگین داشت

نه اینکه پاداش ان مقام ریاست جمهوری هم باشد

و تازه چرا فقط همه انچه اتفاق افتاده باید به پای رییسی نوشته میشد

به هر حال روحانی با هر رنگ یا نیرنگ یا سیاست یا صداقتی که بود

دوباره انتخاب شد

و با این انتخاب اصلی ترین و بهترین گزینه جانشینی رهبری سوخت و از صحنه بیرون رفت

زحمات سپاه و اصولگرایان بسیار وفادار بر باد فنا رفت

این سپاه را بسیار عصبانی کرد

و این بود که علم مدیریت به آقای خامنه ای هشدار میدادکه باید خود را به میانه افکند تا ستیز میان دو بخش حاکمیت-سپاه و روحانی رییس جمهور منتخب- به دوپارگی حکومت نیانجامد

این بود که رهبری بعد از انتخابات روحانی را که از تمام خطوط قرمز عبور کرده بود شماتت کرد

او را به بنی صدر تشبیه کرد

از یارانش خواست در برابر کاهلی و بی هدفی دولت آتش به اختیار باشند

رهبری می خواست سپاه را و یاران وفادار انقلاب را ارام کند که از شیخ حسن زخم ها خورده بودند

و مخصوصا بر باد رفتن جانشین بسیار مناسب را به نحوی جبران کند