اندر مزمت جنگ

جنگ هیچ وقت تمام نمیشود. شروع می شود با هیاهوی بسیار و حتی با شور و شوقی عجیب. اما هرگز تمام نمیشود. با عواقب وخیمی که از خود به جا می گذارد تا ده ها سال ادامه مییابد.

جنگ جنگ می آورد. به خصوص در جوامع ابتدایی و مناطقی از جهان که روی گسل های عمیق قومی مذهبی نژادی ..هستند جنگ هیچ وقت به خاکستر نمی نشیند و همیشه شعله ور باقی می ماند.

ما از دیپلماسی اش خیری ندیدیم تا چه برسد به جنگ. و می دانیم هر دوی این ها حربه حکومت هاست برای سرکوب ملت ها ولی باز هم دیپلماسی باز همان آدم های کت وکراواتی و معطر و خندان و حقه باز. باور بفرمایید این ابلیس ها با همه خباثتی که دارند از آن ژنرال های چند ستاره یا بی ستاره و ساده پوش بهترند.

جنگ برای حقیر یک سلاخ خانه است که در آن قربانیان از طبقه فقیر و مردم ساده اند و سهامداران آن از طبقه حاکم و شیادان و زورگویان.

جنگ اولین قربانی خود را از میان شاعران و نویسندگان و اهالی قلم و اندیشه می گیرد. حتی قبل از بچه ها شاعرها در جنگ می میرند.

البته می دانم که تفاوتی هست بین دفاع از نفس و جنگ افروزی و می دانم کلی گویی ارزشی ندارد و نصیحت هم برای آدم امروز چیز ناخوشایندی است. ولی فقط باید دقت کرد اگر از طبقه ضعیف جامعه هستید می توانید به راحتی در دام رسانه ها و فرصت طلبان بیافتید و نهایتا خر را رنگ کنند و به جای قناری بهتان بفروشند به قیمت خونتان

خلاصه از ما گفتن بود از شما هم شنیدن باشد...