تحليلي بر انتخابات رياست جمهوري

به نظر من مهمترين مسئله اين انتخابات نه حسن روحاني است که عملا در قدرت ايران کاره اي نيست و در حاشيه است و نه قاليباف است که او هم اصلا جدي گرفته نمي شود. بلکه فرد اصلي و مسئله اصلي اقاي رييسي است. متوجه شده ايد چه اعتماد به نفسي دارد؟ اين اعتماد به نفس از کجا مي ايد و ايا تا پايان حفظ خواهد شد؟

اين انتخابات بيش از انکه انتخاب رييس جمهور اينده ايران باشد انتصاب رهبر اينده حکومت اسلامي است. اما چه نهاد يا کانون قدرتي قرار است اين انتصاب مهم و حساس يا بهتر بگوييم اين انتقال قدرت را انجام بدهد؟ البته واضح و مبرهن است که سپاه پاسداران. البته منظور اين نيست که سپاه قصد دارد با مهندسي انتخابات و دست کاري ارا مردم رييسي را رييس جمهور کند. نه. حقيقتا هميشه در نهادهاي انتصابي ايران نوعي اعتماد به نفس و نوعي تقديرگرايي وجود دارد که کمتر به محاسبات قدرت مي انديشد. به نظرم سپاه و رييسي همينقدر که با هم توافق کرده اند که براي اقاي خامنه اي جانشيني در نظر بگيرند برايشان کافي مي نمايد و حالا دست بر قضا انتخابات رياست جمهوري فرصتي مناسب است تا با استفاده از ان بتوان اين فرايند را راحتتر و روان تر انجام داد. از نظر انها -به خصوص سپاه- اينکه جناب رييسي بايد جانشين رهبري باشد- امر مسلمي است منتها راه رسيدن او به اين مقام اتفاقا از اين مسير مي گذرد.

انها اقاي رييسي را اورده اند که حتما حتما و حتما جانشين خامنه اي باشد. منتها دو مشکل پيش پايشان است. يکي همين روحاني است وحاميان اودر قدرت. که البته چندان انها را نگران نمي کند. و برداشتن انها از سر راه کار دشواري نيست. حتي اگر نتوانند 29 ارديبهشت روحاني را ظاهرا شکست بدهند اما همين که رييسي را به مردم معرفي کردند و توانستند او را تا حد معيني در افکار عمومي بالا بياورند برايشان کافيست. طبق محاسبات انها روحاني به هر حال رفتني و رييسي به هر حال ماندني است. روحاني مي تواند رييس جمهور ضعيف و فردي در حاشيه بماند براي چند سال معدود ديگر اما او که بايد هوايش را از اين به بعد داشت رييسي است. حال اگر توانست که در اين انتخابات راي مردم را هم کسب کند به عنوان يک بيعت عظيم نور علي نور مي شود وگرنه همان معرفي او به مردم کفايت مي کند. و به ويژه به خود جناج هاي قدرت.

اما اينها يک مشکل ديگري هم دارند...