دولت و منجلاب اشرافيت

دولت روحاني تمام ويژگي هاي يک دولت بد از نگاه يک ايراني معمولي را داشت با آن داغ اشرافيتي که از روز اول بر پيشانيش خورد از طرف همه داغديگان فقر و فلاکت اين ديار مطرود شد

روحاني همه ويژگي هاي يک آدم نامحبوب و يک ليدر ناخوشايند را داشت

از همان اولين عکس ها که کنار برادرش نشسته بود و برادر او را باد مي زد و او با ناز و غمزه اي لبخندي جانکاه براي فقرا به جاي نامعلومي نگاه مي کرد

همه چيزش کرشمه در کرشمه بود اين آدم

از آن پشت دست نازک هاي سفيد با لپ هاي گل انداخته و نسبتا چاق که وجودش آزار مي دهد روان خسته هر ايراني ماتم زده در فقر و نداري و دست تنگي را

دولت بدي نبود اگر پياده مي شد  و با خلق راه مي رفت نه او سوار بر خر آذين بسته منگوله و شنگوله دار و افسار طلاي قدرت و خلق در پيش دوان با پاي برهنه پر زخم

اين بود که نفهميد ملت چه مي گويند

سوار از پياده خبر ندارد

و سير از گرسنه

و روحاني و دولتش و اذنابش از جماعت سيران بودند

تا خرتناق نوشندگان و خورندگان

بلعندگان تا نفس جا داشت ار سفره رنگين يک انفلاب

همه چيز به خودش بستگي داشت

بد آدمي نبود اگر خودش به شکم

بستگي نداشت

خلاصه رييس جمهوري بد از نگاه فقرا

ولي آجيل خوري خوب بعد از چلوکباب سلطاني

از نگاه گشنه ها بود